Lena en de Vuurtoren van Texel

Lena liep met opa over het duinpad van Texel. De wind speelde met haar staartje en het zand ritselde onder haar sandaaltjes. "Kijk eens, Lena!" zei opa, en hij wees met zijn vinger naar de horizon.

Daar, hoog boven de struiken, stond iets groots en rood-roze. Rood-roze, rood-roze, net als een enorme snoepstok!

"Wat is dat?" vroeg Lena met grote ogen. "Dat," zei opa, "is de vuurtoren. Hij heet Eierland. En 's avonds gaat hij aan, zodat de schepen op zee de weg naar huis kunnen vinden."

Lena kneep haar ogen samen. De vuurtoren leek wel te zwaaien naar haar. "Zullen we hem gaan bezoeken?" vroeg opa. Lena knikte zo hard, dat haar krullen alle kanten op vlogen. "Ja! Ja! Ja!"

En zo liepen ze het pad af, tussen het ruisende helmgras door, op weg naar de rood-roze reus.

Het pad naar de vuurtoren ging door een klein bosje. De bomen stonden een beetje scheef, alsof ze al jaren tegen de wind vochten.

"Sjjjjj," fluisterde opa. "Hoor je dat?" Lena luisterde. Tsjilp! Tsjilp! Een vogeltje zong boven haar hoofd. En daar! Tussen de takken door glipte een konijntje, wit staartje wippend.

"Een konijn!" riep Lena, en ze wees. Het konijn schrok van haar harde stem en verdween — floep! — tussen de struiken.

"Stil zijn we, in het bos," zei opa zachtjes. "Dan zien we meer."

Lena stapte op haar tenen verder. Tik, tik, tik, deden haar sandaaltjes op het zandpad. Overal om haar heen: groene bladeren, gele zonnestralen, en de geur van dennennaalden.

En toen, tussen de laatste takken door... daar was hij. Vlakbij. De vuurtoren, zo hoog dat Lena haar hoofd helemaal naar achteren moest buigen om de top te zien. "Woooow," zuchtte Lena.

"Zullen we naar boven klimmen?" vroeg opa. Lena's hart bonkte van opwinding. Samen liepen ze naar binnen, en daar begon een trap. Een trap die draaide en draaide en draaide, als een grote krul.

Één, twee, drie... Lena telde de treden hardop. Haar stem echode grappig tussen de dikke muren.

"Ik ben moe," hijgde Lena na een tijdje. "Nog een klein stukje," zei opa, en hij pakte haar handje. "Kijk, daar is het licht al!"

En toen — poef! — stonden ze buiten, helemaal bovenin, met de wind die zachtjes aan Lena's haar trok. "Oh!" Lena's mond viel open.

Onder haar lag heel Texel: groene weilandjes met witte schaapjes, gele duinen, en de blauwe zee die eindeloos doorging tot aan de horizon. Een bootje voer voorbij, klein als een speelgoedbootje.

"Dit is de mooiste plek van de hele wereld," fluisterde Lena. "Dat vind ik ook," zei opa, en hij tilde haar op zijn schouders zodat ze nog verder kon kijken.

Toen ze weer beneden waren, begon de lucht langzaam roze en oranje te kleuren. De zon zakte achter de zee, als een grote sinaasappel die in het water gleed.

"Kijk!" zei opa. "Nu gaat de vuurtoren aan."

Ineens flitste er een groot licht aan boven hen. Zwaai... zwaai... zwaai... Het licht draaide rond en rond, en scheen ver over de donkere zee.

"Waarom doet hij dat?" vroeg Lena, terwijl ze het licht volgde met haar vingertje. "Zodat alle bootjes op zee weten: hier is het land, hier is het veilig. Kom maar naar huis," zei opa.

Lena dacht aan het bootje dat ze eerder had gezien. Misschien voer het nu wel naar huis, dankzij het grote, warme licht.

Ze geeuwde een hele grote geeuw. "Kom," zei opa, "wij gaan ook naar huis. Net als de bootjes."

Hand in hand liepen ze terug over het duinpad. En achter hen bleef de vuurtoren zwaaien, de hele nacht door, als een vriendelijke reus die over het eiland waakte.

Welterusten, Lena. Welterusten, Texel.